شادباش
یسنا، هات 28
1- 1- در ستایش دستها
این نخستین نماز آفرینش نیست،
آرامشی را در اندیشه ام
که از راستی و روشنایی روایت کند.
و اینکه ای اردیبهشت سرود ساز!
خشنودی خرد را بر این برهنگان تشنه بباران،
که یکسره چشمپای روزان و روندگانند،
اینان
خداوندگارانند.
2- 2- شما را در ستایشم ای مردمان!
همه روی را و آبروی را
اکنون به نیکی برآورید،
که گشایش هر شعری از حضور این منش های ملال اشکن
است.
و اردیبهشت که ببارد
به جان شماست که هر دو دنیا را به اشاره ای
می توان سرود.
و بی شک آن اشاره انسان بر علاقه عشق است.
3- 3- هم،
همه را در سرود و ستایشم،
نه همهمه را.
به روشنترین سخن،
که تا بهاران مانا را
بر شمایان
ببالانم.
و دیگر هیچ هنگام نخواهم مرد،
و هر هنگام که بیارامم
اندکترین آواز جانم را
از دهان نوزادگان بشنوید.
برگرفته از زرتشت و ترانه های شادمانی (بازسرایی گاتاهای اوستا) از س. ع. صالحی
پیشاپیش بهاران بر همگان فرخنده باد!
این جا وادی فرافردی است، لطفاً نقاب خود را بردارید!