شادباش

یسنا، هات 28

1-     1-  در ستایش دستها

این نخستین نماز آفرینش نیست،

آرامشی را در اندیشه ام

                            که از راستی و روشنایی روایت کند.

و اینکه ای اردیبهشت سرود ساز!

خشنودی خرد را بر این برهنگان تشنه بباران،

که یکسره چشمپای روزان و روندگانند،

اینان

خداوندگارانند.

2-     2-  شما را در ستایشم ای مردمان!

همه روی را و آبروی را

                            اکنون به نیکی برآورید،

که گشایش هر شعری از حضور این منش های ملال اشکن

                                                                   است.

و اردیبهشت که ببارد

                        به جان شماست که هر دو دنیا را به اشاره ای

                                                          می توان سرود.

و بی شک آن اشاره انسان بر علاقه عشق است.

3-      3- هم،

               همه را در سرود و ستایشم،

                                              نه همهمه را.

به روشنترین سخن،

                     که تا بهاران مانا را

                                           بر شمایان

                                                      ببالانم.

و دیگر هیچ هنگام نخواهم مرد،

و هر هنگام که بیارامم

                     اندکترین آواز جانم را

                                  از دهان نوزادگان بشنوید.

برگرفته از زرتشت و ترانه های شادمانی (بازسرایی گاتاهای اوستا) از س. ع. صالحی

پیشاپیش بهاران بر همگان فرخنده باد!