مانده تا برف زمين آب شود/ مانده تا بسته شود اين همه نيلوفر وارونه چتر/ ناتمام است درخت/ زير برف است تمنای شنا كردن كاغذ در باد/ و فروغ تر چشم حشرات/ و طلوع سرغوک از افق درک حيات/ مانده تا سينی ما پرشود از صحبت سمبوسه و عيد/ در هوايی كه نه افزايش يک ساقه طنيني دارد / و نه آواز پری مي رسد از روزن منظومه برف/ تشنه زمزمه ام/ مانده تا مرغ سرچينه هزيانی اسفند صدا بردارد/ پس چه بايد بكنيم/ من كه در سخت ترين موسم بی چهچهه سال/ تشنه زمزمه ام/ بهتر است آن كه برخيزم/ رنگ را بردارم/ روي تنهايي خود نقشه مرغی بكشم