یک روان نورد (از واژه ی یونانی ψυχοναύτης، لفظ به لفظ به معنی ملاح ذهن/روح) کسی است که از حالت های دیگرگون هوشیاری، که عمداً فراهم شده اند، برای تجسس ذهنش، و احتمالاً توجه به پرسش های معنوی، به واسطه ی تجربه ی سرراست، بهره می گیرد. روان نوردان به کثرت گرایی گرایش دارند، و خواهان جست و جوی سنت های رازورانه (عارفانه) ای از دین های رسمی جهان، مدیتیشن، رؤیای روشن، فن آوری هایی مانند کنترل امواج مغزی و محرومیت حسی، و اغلب داروهای روان گردان (اتنوژن ها) هستند. از آن جا که فنونی که هوشیاری را دگرگون می کنند می توانند خطرناک باشند، و می توانند حالتی از شکنندگی زیاده ای را فراهم آورند، روان نوردان عموماً ترجیح می دهند که این تجربیات را به تنهایی، یا با مشارکت کسانی به عهده گیرند که به آنان اعتماد دارند. از این رو، ایشان مخالف استفاده از هوشیاری های دگرگون شده در متن یک "میهمانی (پارتی)" هستند. روان نوردها عموماً این گونه استفاده ی اخیر را غیرمسژولانه و خطرناک می انگارند.

آماج های تمرینات روان نوردی ممکن است پاسخ به پرسش هایی درباره ی چگونگی کارکرد ذهن، بهبود بخشیدن به حالت های روانی یک نفر، پاسخ به پرسش های هستی شناختی یا معنوی، یا بهبود بخشیدن به عملیات شناختی زندگی روزانه باشند.

اصطلاح

 از آن جا که برخی از روان نوردان از استفاده ی داروها خودداری و ممانعت، و برخی دیگر آن را ترغیب می کنند، اصطلاح "روان نورد" اغلب به عنوان دلالت گر بودن بر استفاده ی مکرر از داروها بد تعبیر شده است. بسیاری از روان نوردان پافشاری می کنند که استفاده ی ایشان از هوشیاری دگرگون از استفاده ی اجتماعی یا تفریحی آن متفاوت است، و استفاده ی ایشان برای شان ممکن است اهمیتی مذهبی یا معنوی داشته یا نداشته باشد.

به گفته ی جاناتان ات، واژه ی روان نورد را در اصل نویسنده ی آلمانی ارنست یانگر وضع کرده بود.