برای این نوبت ، بررسی کتاب چگونه مدی تیشن کنیم ؟ راهنمایی برای خودیابی نوشته ی لارنش لشان را در نظر گرفته ام . دکتر لشان مدارکی از کالج ویلیام و ماری ، دانشگاه نبراسکا و دانشگاه شیکاگو دارد . او به عنوان روان درمان گر تجربی در بیمارستان ترافاگار و به عنوان رییس بخش روان شناسی موسسه ی زیست شناسی کاربردی و سخن ران پژوهش گر مشغول به خدمت است . او مطالعاتی طولانی درباره ی فراروان شناسی دارد . از  او ده ها عنوان مقاله در نشریات روان شناسی و روان پزشکی مانند نشریه روان شناسی فرافردی به چاپ رسیده است . این کتاب از او در سال 1974به نگارش در آمده است و یک بار در سال 1371 به دست خانم نسرین مجیدی و دیگر بار یک سال بعد به همت خانم پریچهر فرجادی جامه ی پارسی پوشیده است . خرده های بسیاری بر برگردان خانم مجیدی وارد است . نام کتاب ، اشتباه گرفتن نام پی گفتار نویس (ادگار جکسون) با نام نویسنده ، ضبط نادرست نام ها و بسیاری دیگر . روی هم رفته برگردان خانم پریچهر فرجادی با آن که خالی از اشکال نیست ولی برگردان مناسب تر و سنجیده تری است . اینک بخشی از کتاب :

" چند سال پیش ، من در یک کنفرانس کوچک علمی شرکت کرده بودم که تمام دانشمندان شرکت کننده در آن هر روز تمرین مدی تیشن می کردند . اواخر روز چهارم بود و در تمام آن چهار روز هر یک از آنها مفصلا توضیح داده بودند چگونه مدی تیت می کنند . در این وقت من آنها را در برابر این سؤال قرار دادم . چرا مدی تیت می کنید ؟ اعضا ء مختلف گروه جواب های متفاوتی دادند و همه ی ما می دانستیم ارضاء کننده نیستند و پاسخ واقعی به این سؤال داده نشده است . بالاخره یکی از آنها گفت <مثل رسیدن به خانه است > و بعد از این جواب سکوت برقرار شد و یکی یکی اعضاء دیگر سرشان را به علامت تصدیق تکان دادند ".

   در ادبيات روان شناختي معاصر مراقبه به عنوان اصطلاحي گسترده و عام به كار رفته است كه به همه ی تمرین های روحی رایج در سنت هایی مانند بوداگروی ، هندوگرایی، مسیحیت ، کابالای یهود ، اسلام و تائو گرایی و غیره اشاره می کند . به علاوه ، برای اشاره به بسیاری از شیوه ها و فنون روحی دیگر هم به کار می رود که پژوهش گران معمول داشته اند ، برای نمونه ، مراقبه استاندارد شده ی بالینی . در نتیجه اصطلاح  "واژه ای توده ای" است و تحت لوای این نام شماری از "فنون و مقاصد متفاوت" طبقه بندی شده اند (کرینگتون ، 1987).

مدی تیشن یکی از درمان های پیشرفته امروزی به شمار می رود که به طور وسیعی تحت عنوان " طب ذهنی – بدنی " طبقه بندی می گردد .

طبق نظر دکتر "جون بوریسنکو " – یکی از پیشگامان عرصه پزشکی ذهن و بدن – در یک نگاه کلی می توان مدی تیشن را چنین تعریف کرد : <هر عملی که توجه را به طور خوشایندی در لحظه حال نگه دارد > . گر چه این تعریف چندان کاملی نیست اما نشان می دهد هنگامی که ذهن آرام و متوجه زمان حال است نه مشغول واکنش به خاطرات گذشته و نه درگیر با نقشه های آینده ، دو علت اصلی استرس از ذهن پاک می شود (نیک بین و حاتمی منزه ، 1381) . از نظر جون بوریسنکو مدی تیشن به طور کلی باعث حرکت و پرواز فکر می شود . مدی تیشن از چشم انداز روانی – تن کارشناختی ، در این برحه از زمان و مکان ، خودسامانی ارادی توجه ، در خدمت خود پرسی است (میشن و همکاران ، 1995) . بیش تر تشریح های مدی تیشن با اصطلاح های رفتاری بیان شده (کریون ، 1989) ، و در برگیرنده ی اجزاء زیر است :

1 . وارهیدگی

2 . تمرکز

3 . حالت دیگر گون هشیاری

4 . تعلیق فرایندهای اندیشه ی منطقی

و 5 . نگهداری حالت خود نگری

مدی تیشن را می توان  با شماری از روش های گوناگون ، فلسفی و کاربردی تشریح کرد . واژه نامه ی وبستر مدی تیشن را " تعمق روحی " تعریف می کند . به نظر می رسد که در کاربردهای گسترده تر امروزی خود به این معانی است (کوکوژکا ، 1990) : تجربه ی خویشتن ، خوشکوفایی ، و در شماری از سنت های مذهبی ، تمرینی ویژه برای برای رسیدن به کشف حقیقت غایی .

مدی تیشن به رویا پردازی ، هیپنوتیزم (فروم ، 1975) ، نیایش ، پسخوراند عصبی و قلبی -عروقی ، آموزش خودزا و فنون وارهیدگی مربوط ولی از آن ها متمایز است (کوکوژکا ،1994). مدی تیشن در پافشاری اش بر حفظ بیداری ، و آماج های پس زمینه ای شناختی / فلسفی آن در گسترش خودآگاهی و احساس افزایش یافته ای از یکپارچه گی و همبسته گی از دیگر تمرین ها و فنون مجزا ست (اسنیت ، 1998).

من تعاریف بسیار دیگری را هم در پایان نامه ام گرد آورده ام که شاید در فرصت های دیگری همه را یک کاسه کنم و به شکلی تازه تر ارائه نمایم . .